Things won’t get better unless you think better.

Posted by:

Netwerken daar moet je het van hebben als ondernemer en professional. Dus je zet je beste beentje voor zoals het spreekwoord luidt en je gaat netwerken. Je wordt uitgenodigd voor een netwerkbijeenkomst of je neemt zelf het initiatief om nieuwe mensen te ontmoeten. Dus daar sta je dan, te netwerken.

Dan gebeurt er iets vreemds. Mensen zijn met elkaar aan het praten en tja je wilt het er niet dik bovenop gooien dat je feitelijk op zoek bent naar business, dus je bent wat terughoudend om specifiek te zeggen wat je doet en wat je zoekt. Sterker nog je gaat elkaar niet direct al bij het eerste gesprek aanbevelen bij iemand uit je eigen netwerk want … je weet maar nooit.

Je weet namelijk maar nooit wat de kwaliteit is van iemands dienstverlening die je nog maar net een paar minuten spreekt. Vreemd eigenlijk als je het mij vraagt. Welke feiten heb je om iemand niet te vertrouwen of iets niet te gunnen? Zegt dat eigenlijk niet meer iets over onszelf dan over de ander?

Binnen sommige netwerken werkt het overigens wel zo, zeg gewoon wie je bent, wat je doet en vooral wees specifiek over wat je zoekt. Wat wel van belang is dat je niet alleen komt halen maar vooral veel komt brengen, je zult dan automatisch ontvangen als het al niet van diegene is aan wie je geeft, dan wel van iemand anders.

Afijn je bent aan het netwerken en hebt een bak met visitekaartjes verzameld, verstuurt een uitnodiging op linkedin en voilá je bent gelinked, wat nu?

Wat je bijvoorbeeld doet is je belt voor een nadere kennismaking of een afspraak of je gaat naar een volgende netwerkbijeenkomst en doet wederom je best om de gunfactor te verhogen. Dit betekent dus feitelijk dat de gunfactor vrij laag is als je net kennis hebt gemaakt en dat je dit moet opbouwen rekening houdend met “vertrouwen komt te voet en gaat te paard”.

Wederom vreemd want we weten allemaal dat succes, progressie, verbeteringen, vaardiger worden, staat of valt met vallen en opstaan. Velen zijn echter een eigen wiel aan het uitvinden, we geven elkaar namelijk geen of onvoldoende hulp als we dingen ter verbetering waarnemen, mensen moeten dat maar zelf oplossen vinden we. Dit heeft dus niets met geven te maken maar meer met angsten en mentale modellen die ons vertellen dat een ander het wellicht niet op prijs zal stellen als wij ongevraagd feedback geven of tips ter verbetering. Waar we zelden of niet aan toe komen is het stellen van de vraag of iemand openstaat om feedback of tips te ontvangen ter verbetering van het een en ander. Wat we wel doen is onze waarnemingen met anderen ventileren maar niet met de persoon in kwestie waar de waarneming over gaat.

We kennen allemaal ook wel de uitdrukking “doe maar normaal dan doe je al gek genoeg”. Op latere leeftijd worden we vooral door diverse personen aangemoedigd om meer voor onszelf op te komen, denk toch eens “out of the box wees vernieuwend en verfrissend”. Maar als je dan weer boven het maaiveld wilt uitstijgen dan staan ze klaar, klaar om je met een scherpe sikkel vakkundig te kortwieken.  Vreemd, zegt dat niet meer iets over de onzekerheid van de ander dan iets over onszelf?

Ook leren we op jonge leeftijd “wie vraagt wordt overgeslagen” en als we dan in de maatschappij ons mannetje of vrouwtje moeten staan dan krijgen we trainingen aangeboden, al dan niet verplicht gesteld door een werkgever over “assertiviteit” en “persoonlijke effectiviteit“ en “persoonlijke ontwikkeling” of “persoonlijk leiderschap”.

“Behandel een ander zoals je zelf behandeld wil worden” kennen we allemaal ook wel. Op mijn vraag wie het hiermee eens is knikt 100% braaf ja, daar ben ik het mee eens. Dit is echter een grote valkuil en onwaarheid! Dit betekent nml. dat als ik een tijger zou zijn, ik anderen als tijgers zou behandelen. Maar als de ander geen tijger is maar bijvoorbeeld een konijn, dan zal het konijn mijn tijgerstijl van spelen en ravotten niet overleven. Het moet dus zijn “behandel een ander zoals een ander behandeld wil worden”.

Als je dit vergelijkt met “mijn wereld” de wereld van internet en internet technologie en dan met name software ontwikkeling, zou het dan niet zo kunnen zijn, dat wij als mens “software”  op onze harde schijf geïnstalleerd hebben gekregen door ouders, omgeving, opvoeding, studie, vrienden cultuur etc. wat maakt dat wij denken zelf keuzes te maken maar feitelijk “geprogrammeerd” zijn? En als dit zo is dan zijn wij dus hoogstwaarschijnlijk geprogrammeerd door programmeurs met dezelfde bugs en errors als die wij zelf hebben. Hoeveel mensen ken je die zeggen, ik ga niet als mijn moeder of vader worden? En diezelfde mensen krijgen exact te horen dat ze sprekend op hun vader of moeder lijken of als hun handelen.

Wat als dit waar zou zijn en wat als we ons hier echt bewust van zouden zijn? Zouden we dan echt voor onszelf kiezen en onze eigen keuzes maken i.p.v. de keuzes die wij voorgeprogrammeerd hebben gekregen? Steven Covey heeft het bijvoorbeeld over “Live with the end in mind”.

Onlangs las ik een Engelstalig artikel van een verpleegkundige die reacties had verzameld van spijtbetuigingen van mensen die op hun sterfbed lagen. Een top 5 van spijtbetuigingen die zij te horen had gekregen ziet er als volgt uit:

  1. Ik wenste dat ik een leven had geleefd, trouw aan mijzelf en niet een leven wat anderen van mij verwachten.
  2. Ik wenste dat ik niet zo hard had gewerkt.
  3. Ik wenste dat ik mijn gevoelens beter had geuit.
  4. Ik wenste dat ik contact had onderhouden met mijn vrienden en familie.
  5. Ik wenste dat ik mijzelf had gegund om gelukkiger te zijn.

Is het niet vreemd dat we door de bank genomen bijvoorbeeld waardering, begrip en erkenning willen en vooral gehoord willen worden en tegelijkertijd geen of weinig besef hebben dat we diezelfde behoeften niet (kunnen / willen) geven, wellicht veroorzaakt door onze eigen mentale modellen.

Wat we zelf willen, geven we niet, vreemd of toch niet?

“Things won’t get better, unless you think better.”

0
239